22.8 C
Nafpaktos
Tuesday, May 17, 2022
spot_img
spot_img

Β. Νασόπουλος: Προς το Ελληνικό

Συνηθίζω την άνοιξη,  και ειδικά τους πρώτους μήνες,  κάποιες ημέρες που προσφέρονται για περπάτημα να ανηφορίζω προς το Ελληνικό.

Το Ελληνικό βρίσκεται στην κορυφή ενός μικρού βουνού του χωριού μας που ξεπερνάει τα όρια του λόφου.

Εκεί στα 502 μ. υπήρχε ναός του Ποσειδώνα που χρονολογείται πριν το 400 π.χ.

Ευρήματα υπάρχουν από το 1925 έπειτα από ανασκαφές του αρχαιολόγου Ορλάνδου

Δρόμος χαλικόστρωτος  βατός ,  οδηγεί προς το Ελληνικό με μικρή παράκαμψη στο ύψος πριν την κορυφή του βουνού,  αλλά και προς το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία.

Από το εκκλησάκι ο δρόμος οδηγεί προς τα νοτιοδυτικά στη θέση Αγραπιδόκαμπος  και προς τα βορειοδυτικά στον συνοικισμό Καψοχώρι.

Δεν έχω σκοπό να περιγράψω την ιστορία και το γεωγραφικό περιβάλλον του χωριού της Βελβίνας, αλλά επηρεασμένος από πεζογράφημα του Κώστα Κρυστάλλη,  να προσομοιάσω όσο γίνεται κάποια δική μου περιπέτεια ορειβατική στον δρόμο που προανέφερα,  με περιπέτεια που ο μεγάλος πεζογράφος και ποιητής με το σπουδαίο του καλλιτεχνικό ύφος,  αναφέρει σε κάποια περιοχή της Ηπείρου και συγκεκριμένα στην ανηφόρα του Διποτάμου κοντά στις δύο εκκλησιές.

Ο Κρυστάλλης ένας ρεαλιστής λογοτέχνης είναι αυτός που μέσα από τις περιγραφές του αφήνει να εμφανιστεί το αισθησιακό στοιχείο που αφορά στην αντίληψη για τη ζωή που μας περιβάλλει.

Είναι ο άνθρωπος που η γλωσσολαλιά του, αν και μιας άλλης εποχής, ταιριάζει με την καθημερινή γλώσσα της αμέσως προηγούμενης γενιάς μου και η όποια περιγραφή του μου θυμίζει δικούς μου ανθρώπους που ζήσανε με αυτή τη λαϊκή αντίληψη και την όμοια γλωσσική επικοινωνία .

Ήταν μία όμορφη και καθαρή ημέρα του Μάρτη και τίποτα δεν προμήνυε για την θεαματική αλλαγή του καιρού. Ξεκινήσαμε το μεσημεράκι μετά το φαγητό,  εγώ και η σύζυγος για το βουνό από τον δρόμο που ξεκινάει από την εκκλησία του χωριού.

Σκοπός μας, ένα είδος συνηθισμένης εκδρομής όπως προείπα,  αλλά και για να μαζέψουμε χόρτα από το βουνό.

Όλα ήταν ευχάριστα και πλησιάζοντας προς την κορυφή και βλέποντας από τη μία την πόλη της Ναυπάκτου και από την άλλη την παλιά Τρίχερη, τα Αμπελάκια, τα Ρόγγια,  και την Βαθιαλάκκα, ξαφνικά εμφανίστηκε κάποιο σύννεφο. Ένα σύννεφο το οποίο γρήγορα άρχισε να καλύπτει τον ουρανό ακριβώς από πάνω μας. Είπαμε να γυρίσουμε πίσω αλλά όπως γράφει και ο ποιητής θεωρήσαμε ότι σύννεφο είναι και θα διαβεί.

Σταματήσαμε όμως και βλέποντας και αλλά σύννεφα να σκεπάζουν τον ουρανό και να κρύβουν για τα καλά τον ήλιο, αποφασίσαμε να γυρίσουμε σιγά-σιγά προς τα πίσω.

Και σαν να μην έφτανε αυτό σε λίγο μία βροντή βαθιά αχολόγησε.

Πλέον η αγωνία μας για τη βροχή άρχισε να μας απασχολεί πραγματικά.

Ξαφνικά ένα ανεμόχολο  πάσχιζε να ξεριζώσει τα δέντρα.

Κατόπιν ξεκίνησε ένα ανεμόβροχο και σε λίγο χοντρές στάλες βροχής άρχισαν να πέφτουν. Οι βροντές και οι απειλή τους  μας εσίμωσαν . Ώς που το ανάριο ανεμόβροχο έγινε πυκνότατο και τα αστροπελέκια τ’ ουρανού έσκαγαν κατά κεφαλής μας.

Επιταχύναμε τα βήματα μας όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε,  αλλά ήδη η μπόρα μας είχε ζώσει.

Μας έδερνε το νεροπόντι αλύπητα, μας έσπρωχνε ο άνεμος, μας φλόμωναν τα μάτια οι αναλαμπές των αστραπών, ενώ μας ξεκώφεναν οι βροντές και το ανήμερο αστροπελέκι.

Σε λίγο η ροή του νερού, γιατί ήταν και κατηφόρα μας πούντιασε  τα πόδια και μας ξεπέρασε.  Η αγωνία μας ήταν μεγάλη για χειρότερη εξέλιξη, γιατί αρχίσαμε να μουσκεύουμε και το κορμί μας να πουντιάζει και αυτό.

Μία παρόμοια περιγραφή του πεζογράφου μου θύμισε τη γλωσσολαλιά της μάνας μου και ήταν η πραγματικότητα της στιγμής :  Μας ξάνοιγε τα ρούχα  ο αέρας και η βροχή έβρισκε καιρό και τόπο να μας προυχάει όπου τη βόλευε.

Αρχίσαμε σιγά-σιγά, παρόλη τη μαυρίλα, να βλέπουμε την εκκλησία του χωριού.

Δυνάμωσε η πεποίθησή μας ότι θα τα καταφέρουμε, παρότι δίπλα μας άκουγες τη μανιασμένη χλοαγωγή της τρικυμίας του καιρού και την ταραχή των κατεβασμένων λαγκαδιών .

Και ενώ είχα ξεχάσει ορολογίες της ντοπιολαλιάς ο Κρυστάλλης μου τις θύμισε. Σε κάποια σημεία του δρόμου που υπήρχαν πρανή, ξεκόβονταν μπλάνες – μπλάνες  τα χώματα και έρρεαν  στο ‘’ χάο κάτω’’.

Εν μέσω καταιγίδας φτάσαμε επιτέλους στην εκκλησία από όπου ξεκινήσαμε και όπου είχαμε αφήσει το αυτοκίνητό μας. Μουσκεμένοι και κρυωμένοι φύγαμε για το σπίτι,  όπου βέβαια στην συνέχεια η περιπέτεια μας είχε και τον αντίκτυπο της  στην υγεία μας χωρίς ευτυχώς σοβαρές συνέπειες.

Νομίζω ότι ήταν σαφής ο σκοπός μου με την δική μας μικρή περιπέτεια να θυμίσω έναν μεγάλο ποιητή και πεζογράφο. Ο Κώστας Κρυστάλλης είναι ο δικός μας άνθρωπος. Αυτά που έγραψε μπορεί να συμβούν στον καθένα αλλά χρειάζεται και τρόπος για να αποτυπωθούν.

Γιατί ο Κρυστάλλης στα διηγήματά του εκφράζει τα συναισθήματα ζωντανών φυσικών ανθρώπων, που πονούν, υποφέρουν αλλά και χαίρουν και αγαπούν όπως όλοι οι άνθρωποι που ζουν σε καθημερινή επαφή με τη φύση.

 

Βασίλης Νασόπουλος

Βελβίνα – Ναυπάκτου

Newspaper WordPress Theme
Newspaper WordPress Theme
Newspaper WordPress Theme
Newspaper WordPress Theme
Newspaper WordPress Theme
Newspaper WordPress Theme
Newspaper WordPress Theme

Περισσότερα

Newspaper WordPress Theme