Προχθές μίλαγα με τον πρόεδρο του χωριού για θέματα που μας αφορούν, και είδα στο πρόσωπό του, στα μάτια του μια σχετική απογοήτευση ζωγραφισμένη.
Πραγματικά διαπίστωσα μία καρτερία σε ένα νέο άνθρωπο, και αυτό γιατί οι θεσμοί δουλεύουν με διαδικασίες παράκαμψης.
Και είναι κρίμα όταν κάνεις όραμα στόχους, που δεν είναι και τόσο άπιαστη, να είσαι υποχρεωμένος να ανέχεσαι την υποχωρητικότητα επειδή δεν είσαι ποτέ σε πρώτη προτεραιότητα, και την καχυποψία των συγχωριανών σου ότι λειτουργείς υποτονικά με τακτική απραξίας.
Επιπλέον να αισθάνεσαι ότι πρέπει να είσαι συνέχεια απολογητικός, με τα αποδεικτικά μέσα πάντα στο χέρι και όχι μόνο.
Πρέπει να είσαι και πειστικός όχι με δικαιολογίες, αλλά με επιχειρήματα τα οποία σε κάποιους όσο και τεκμηριωμένα και να είναι, δεν παύουν να αποτελούν στοιχεία μεν αλλά δεν τους πείθουν.
Θυμήθηκα εδώ τον φίλο μου, τον ποιητή τον Δημήτρη τον Τσουκαλά, που ας είναι καλά εκεί που είναι, το πόσο αληθινός ήταν και είναι, με τους άφταστους λαϊκούς στίχους του που ζωντανεύουν διαχρονικά την στασιμότητα της μικρής μας κοινωνίας.
Οι άνθρωποι που προσπαθούν να διοικήσουν περιοχές ξεχασμένες, και να διαχειριστούν κάποια οικονομικά μπάτζετ που στην ουσία είναι ‘’τίποτα’’, προσπαθώντας να φτιάξουν κάτι, είναι συνεχώς σε ‘’σάρτση πέλαγο’’.
Και αυτό γιατί όπως πολύ γλαφυρά επισημαίνει ο ποιητής Δημήτρης, τα χρόνια περνούν, οι εποχές και οι άνθρωποι αλλάζουν, αλλά η διαδρομή της ζωής συνεχίζει να βρίσκεται σε σάρτση πέλαγο.
Στέκομαι σε έναν στίχο του, προοίμιο της ποιητικής συλλογής του, που καθρεφτίζει την πραγματικότητα στο στάσιμο χωριό.
“Αυτές οι στράτες στένεψαν
γιατί δεν μεγαλώνουν
έχει καμπά το φόρτωμα
στο δρόμο κι αμπώχνει”.
Ένα ερώτημα πού μόνο ποιητικά μπορείς να το θέσεις, αλλά και να το απαντήσεις.
Και αυτό γιατί πιο κάτω γράφει στίχους με εύπεπτο και ζωντανό λαϊκό λεξιλόγιο,
οι οποίοι ταιριάζουν γάντι στον επαρχιώτη ταγό :
“Εγώ θα πάω για χάλεμα
μισή ντροπή δική τους
αν μου ζητήσει αντάλλαγμα
σταυρό μες στην αυλή τους”
Αλλά όμως :
“Το Χάνι φαίνεται κλειστό
σαν να ναι απαρατμένο
ούτε σκυλί ακούγεται
ούτε καπνός δεν βγαίνει”
Νομίζω τελικά ότι ποιητικά είναι ο καλύτερος τρόπος να ερμηνεύσεις την στασιμότητα. Μία στασιμότητα που για να σπάσει χρειάζεται γερό στομάχι.
Πρέπει να είσαι ποιητής και όχι μόνο γνώστης της πολιτικής διοίκησης και μάλιστα με φαντασία, και να σε διέπει επικό ύφος. Διότι όπως λέει ο Λασκαράτος στο ‘’Ιδού ο άνθρωπος’’, ο ποιητής ζει στα ύψη και θρέφει το πνεύμα του με αμβροσία και νέκταρ.
Και αλλού γράφει: ‘’Ο ποιητής είναι αοιδός, πλασμένος συνήθως διά να ευχαριστεί και κάποτε να δυσαρεστεί τους άλλους’’.
Επομένως αν λάβουμε υπόψη μας ότι ποιητές μπορεί να είμαστε όλοι μας, τότε ότι ποιητικό προανέφερα σε γλώσσα λαϊκή δημοτική, είναι ακριβώς ότι χρειάζεται από πλευράς λόγου για τον κάθε πολίτη, για να μιλήσει στους υπεύθυνους της εξουσιαστικής αρχής.
Εν κατακλείδι παρόλα τα δύσκολα προβλήματα, λαός και υπεύθυνοι διαχειριστές της εξουσίας :
‘’Έχουμε χρέος να αντισταθούμε, ώστε να μη μας ‘’γονατίσει’’ η πολυπλοκότητα των προβλημάτων που ορθώνονται μπροστά μας.
Έχουμε χρέος να είμαστε κοντά στις ανάγκες μας, όχι μόνο τις δικές μας αλλά και των άλλων, ιεραρχώντας τες με σοβαρότητα και ευθύνη.
Ο τόπος μας είναι ο θησαυρός της ζωής μας. Τον θέλουμε σε ανάπτυξη, αλλά όχι και αλλοτριωμένο.
Η χρυσή τομή για ένα μέλλον μέσα στην πρόοδο αλλά και στην ανάγκη για ένα ισορροπημένο περιβάλλον, είναι η προσοχή όλων για σωστές προσεγγίσεις στην οικονομία του τόπου μας.
Η περιπέτεια της ζωής κάποτε τελειώνει για το άτομο αλλά συνεχίζεται για το σύνολο. Όσο ζούμε θα προσπαθούμε για το καλύτερο. εκείνο που δεν θα λείψει πότε θα είναι η αγάπη για τις ρίζες μας, και οι οχλήσεις μας για βελτίωση των συνθηκών ζωής του τόπου που φυτρώσαμε.
Ο νόστος και η λαχτάρα της επιστροφής μας εκεί, είναι το μυστήριο της ζωής, και πρέπει να γίνονται σεβαστά από την οργανωμένη κοινωνία που ζούμε.
Βασίλης Νασόπουλος
Βελβίνα Ναυπάκτου