Γράφει ο Στάθης Λουκόπουλος
Με αφορμή την πανδημία του COVID 19 τα τελευταία δύο χρόνια ακούσαμε και μάθαμε για την ανοσία της αγέλης. Ο όρος πρωτοκαθιερώθηκε γύρω στα 1930 για ένα φυσικό φαινόμενο, μία έμμεση προστασία από μολυσματικές αρρώστιες. Το φαινόμενο-η ανοσία εμφανίζεται όταν ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού αποκτά ανοσία είτε έχοντας ήδη νοσήσει είτε έχοντας εμβολιαστεί προληπτικά κατά της μολυσματικής αρρώστιας.
“Εν Ελλάδι”, πολύ πριν την επανεμφάνιση του όρου ανοσία της αγέλης λόγω COVID 19 εκεί λίγο μετά την μεταπολίτευση του 1974 η νεοελληνική κοινωνία, μία αγέλη είναι κι αυτή, άρχισε σιγά σιγά να εμφανίζει συμπτώματα ατιμωρησίας που κατέληξαν σήμερα να αποτελούν κυριολεκτικά μία, πολύ φοβάμαι, αθεράπευτη μάστιγα. Είναι κι αυτό ένα φαινόμενο. Δεν είναι βέβαια φυσικό αλλά κοινωνικό και συμβαίνει σε προβληματικές κοινωνίες σαν τη δική μας. Σε κοινωνίες δηλαδή όπου η συνοχή τους είναι διαταραγμένη, όπου η ημιμάθεια δεσπόζει και όπου οι νόμοι είτε δεν είναι ξεκάθαροι είτε εφαρμόζονται κατά το δοκούν από αρρωστημένα μυαλά ή/και βρώμικα χέρια.
Δεν είναι σκοπός της παρούσης παρέμβασης να αναλύσει την ατιμωρησία ή την πλημμελή τιμωρία σε βαριά και μεγάλα ποινικά αδικήματα. Αυτά διαπράττονται από λίγους και ως εκ τούτου δεν μπορούν επ’ ουδενί να θεωρηθούν ότι συγκαταλέγονται στα αδικήματα-εγκλήματα αγέλης.
Εγκλήματα αγέλης για τα οποία υπάρχει και κυριαρχεί εν Ελλάδι ατιμωρησία είναι αυτά που διαπράττονται καθημερινά σχεδόν από την συντριπτική πλειοψηφία των ημεδαπών και αλλοδαπών (με ή χωρίς άδεια παραμονής) και τα οποία είναι αποτέλεσμα μίας μεγάλης “γκάμας αδυναμιών”. Αδυναμιών που χονδρικά χωρίζονται αφενός σε αδυναμίες αυτών που επιτηρούν για την εφαρμογή και την τήρηση των νόμων καθώς και για την επιβολή των σχετικών ποινών και αφετέρου σε αδυναμίες του μέσου πολίτη, δημότη, κατοίκου, άνδρα, γυναίκας, παιδιών, επαγγελματιών, εργαζομένων, συνταξιούχων κλπ που απαρτίζουν μία μικρή, μεγάλη, ή μεγαλύτερη κοινωνία-αγέλη. Τέτοιες αδυναμίες ενδεικτικά και όχι περιοριστικά είναι ο ωχαδερφισμός, ο ζαμανφουτισμός, η κουραδομαγκιά, η ψευτοπαλληκαριά, ο τσαμπουκάς, η κουτοπονηριά, το ξεσυνέρισμα, ο μιμητισμός, το λάδωμα, ο φόβος αντιποίνων σε όργανα που κάνουν τη δουλειά τους κλπ. κλπ.
Μερικά παραδείγματα ελπίζω να πείσουν και τον πιο δύσπιστο αναγνώστη για το φαινόμενο της ατιμωρησίας της αγέλης που έχει κυριολεκτικά επικρατήσει τα τελευταία 30-40 χρόνια σ’ αυτή τη μικρή πατρίδα μας. Τα ίδια βέβαια παραδείγματα απ’ την άλλη πλευρά θα κάνουν όλους τους καλοπροαίρετους αναγνώστες να πούνε μέσα τους είμαι ίσως κι εγώ μερικές φορές μέσα σ’ αυτή την αγέλη της ατιμωρησίας.
Παρκάρω όπου βρω και διπλοπαρκάρω όπου με βολεύει. Οδηγώ το λίγων ή πολλών κυβικών δίτροχό μου χωρίς κράνος και μερικές φορές προκαλώ ηχορύπανση με την πειραγμένη σκόπιμα εξάτμισή του. Κάνω delivery φραπεδιάς με το ένα χέρι στο τιμόνι ή οδηγώ με το ένα χέρι το δίκυκλό μου κρατώντας φραπεδιά στο άλλο. Ηχορύπανση προκαλούν επίσης μερικά τετράτροχα με τις πειραγμένες εξατμίσεις τους και την διά πασών λειτουργία των ηχοσυστημάτων τους. “Φυτεύω” γλάστρες, τραπεζοκαθίσματα, πάγκους, εμπορεύματα, banners κλπ σε ΠΕΖΟδρόμια και ΠΕΖΟδρομους έτσι που ο πεζός να δυσκολεύεται ή και να μην μπορεί καν να περπατήσει σ’ αυτά σε ορισμένες περιπτώσεις (γυναίκα με μωρό σε καροτσάκι). Ζητάμε την ανοχή του γείτονα γιατί το χνουδωτό τετράποδο κατοικίδιό μας λυσσομανάει όλη τη νύχτα γαβγίζοντας κι εκείνος βέβαια με τη σειρά του, ζητάει, για να μην πω αξιώνει, την ραπ ή κλαρινάπ μουσική της αρεσκείας του στο διαπασών. Έτσι για να είμαστε πάτσι στην παρανομία….. Αυτά τα ολίγα και άλλα πολλά παρεμφερή και αυτονόητα!!!!
Όπως βέβαια σχεδόν αυτονόητα κατάντησε να είναι από την άλλη πλευρά η αδυναμία ή αδιαφορία των αρμοδίων αφενός για την τήρηση των νόμων και (κατ’ επέκταση) για την τιμωρία των παρανομούντων και αφετέρου για τον περιορισμό του διαρκώς επεκτεινόμενου φαινομένου της ατιμωρησίας. Και λέω αυτονόητη γιατί όπως χαρακτηριστικά μου είπε φίλος, βαθμοφόρος της ελληνικής αστυνομίας, “δεν φτάνουμε, δεν μας αφήνουν, δεχόμαστε (ενίοτε και πολλάκις) απειλές”.
Μ’ αυτή τη ζοφερή και επαυξάνουσα πραγματικότητα και με δεδομένο ότι κανένα εμβόλιο δεν έχει και δεν πρόκειται να εφευρεθεί για την προληπτική θεραπεία του κοινωνικού φαινομένου της ατιμωρησίας της αγέλης, θα συνεχίσουμε να συναγελαζόμαστε σε μία χώρα που στα χαρτιά θα παραμένει “προηγμένη” μα στην ουσία στην καλύτερη των περιπτώσεων (και όχι μόνο γι αυτό) θα είναι λίαν επιεικώς τριτοκοσμική.
Καλή συνέχεια χωριανοί και καλό καλοκαίρι.
