Το ΕΕΕΕΚ Ναυπάκτου συνεχίζοντας τις δράσεις στο πρόγραμμα ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ (EUROPEAN PARLIAMENT AMBASSADOR SCHOOL– EPAS), πραγματοποίησε συνέντευξη με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Κώστα Αρβανίτη. Η συνέντευξη είχε δύο σκέλη. Πρώτο, αυτό της προσβασιμότητας των ΑμεΑ στις εκλογές (καθότι είναι έτος ευρωεκλογών) και δεύτερο τις διακρίσεις των ΑμεΑ στον εργασιακό και κοινωνικό χώρο. Οι μαθητές/τριες του σχολείου επεξεργάστηκαν τις ερωτήσεις με τους εκπαιδευτικούς και τις απηύθυναν στον ευρωβουλευτή. «Αποτελεί τιμή για το σχολείο μας η συνέντευξη του κ. Αρβανίτη, που από τη δικιά του τη μεριά θεωρεί υποχρέωση να μιλάει με την κοινωνία και με σχολεία», αναφέρουν μεταξύ άλλων οι άνθρωποι του σχολείου.
Άγγελος: Οι εκπομπές στην τηλεόραση είναι προσβάσιμες για τα ΑμεΑ;
Κ. Αρβανίτης: Μου κάνει εντύπωση που ξεκινάτε με τέτοια ερώτηση, που θεωρείτε πολύ αναγκαία στην τηλεόραση. Ένα και δεύτερον αυτήν την τηλεόραση. Τρίτον θα έπρεπε να είναι προσβάσιμη για όλα τα άτομα με αναπηρία, αλλά νομίζω ότι αυτή τη στιγμή έχουμε απλά κάποιες μικρές οάσεις. Σε ότι αφορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουμε πολλές φορές τολμήσει την αναγκαιότητα ουσιαστικής και άμεσης πρόσβασης ακόμα και τη δημιουργία ειδικών προγραμμάτων, παράλληλων προγραμμάτων για τα άτομα με αναπηρία. Σύμφωνα με αριθμούς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Eurostat έχουμε 87 εκατομμύρια ανθρώπους ηλικίας από 15 και άνω, όπου αντιμετωπίζουν θέματα με την αναπηρία. Δηλαδή αντιστοιχεί ουσιαστικά ο πληθυσμός του 24%. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν να μην αποδεχτείς ή να νομοθετείς χωρίς να παίρνεις υπόψη σου το 24 % του γενικού πληθυσμού. Αυτός ο αριθμός νομίζω ότι πάντα θα αυξάνεται, όχι να μειώνεται και λόγω της γήρανσης του πληθυσμού. Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν και άνθρωποι αρκετοί, όπως είναι η ζωή μας που μας κάνουν πιο επιρρεπείς στο να αποκτήσουμε αναπηρίες με την πάροδο του χρόνου. Οπότε ναι και στο κομμάτι λοιπόν της πρόσβασης στην τηλεόραση νομίζω ότι η αντιμετώπιση δεν είναι αυτή που πρέπει. Και πρέπει να είναι με όρους απόλυτης ισορροπίας και ισότητας.
Κυριάκος: Ένα άτομο με αναπηρία έχει πρόσβαση στους χώρους που γίνονται οι προεκλογικές συγκεντρώσεις;
Κ. Αρβανίτης: Στο θέμα της προσβασιμότητας στους χώρους, όπου διοργανώνονται προεκλογικές εκδηλώσεις ή άλλου τύπου εκδηλώσεις έχει άμεση σχέση με αυτό που λέμε προσβασιμότητα γενικά. Στην πόλη, στο χωριό, στη χώρα. Οπότε το πρώτο μου σχόλιο είναι ότι η χώρα μας δεν είναι πολύ φιλόξενη, όπως και καμία πόλη στην Ελλάδα δεν είναι ισότιμα φιλόξενη για τα άτομα με αναπηρία. Νομίζουν κάποιοι ότι με μια ράμπα κάπου, όπου ένας άλλος ασυνείδητος ιδιώτης θα βάλει το αυτοκίνητό του ή τη μοτοσυκλέτα του λύνει το θέμα της προσβασιμότητας. Ακόμα, δηλαδή θα έλεγα τώρα βρίσκοντας την ευκαιρία ότι οι άνθρωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θεωρούν ότι η προσβασιμότητα σημαίνει ράμπα.
Νομίζω ότι δεν έχουμε κάνει τουλάχιστον στην Ελλάδα αυτό που αναλογεί. Στην Ευρώπη έχουμε πρόοδο. Και θα σας πω κάτι το οποίο θα σας στεναχωρήσει ενδεχομένως. Βάζω και τα θέματα της διερμηνείας στην αναπηρία. Είναι και αυτό ένα πολύ σημαντικό ζήτημα.
Όποιος εκφράζει την πολιτική θεωρούν ότι το θέμα της προσβασιμότητας είναι «βάλε μια ράμπα» άντε στην καλύτερη κι ένα ασανσέρ. Δεν είναι έτσι. Λοιπόν. Σε ότι αφορά ειδικά στην πρόσβαση στην ταυτόχρονη διερμηνεία έχουμε παρατηρήσει σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών πια, θες από ανάγκη θες από μόδα –δεν ξέρω, πάντως υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία. Όμως δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε διαπιστώσει δυστυχώς και στην προηγούμενη προεκλογική περίοδο να σηκώνουν τα καροτσάκια με τα χέρια. Είναι και θέμα και κομμάτων και κοινωνιών. Ιδιαίτερα τοπικών κοινωνιών. Δηλαδή και τοπικής αυτοδιοίκησης σε αυτό. Κατά τη γνώμη μου. Να το κάνω έτσι σκληρό; Και νομίζουν κάποιοι ότι με τις εκλογές βάζοντας έναν υποψήφιο με αναπηρία παίρνουν και μέρος της κοινωνίας. Και αυτό δεν είναι καθόλου ωραίο κατά τη γνώμη μου.
Κυριάκος: Οι υπεύθυνοι των εκλογικών κέντρων έχουν εκπαιδευτεί για τα δικαιώματα των ΑμεΑ;
Κ. Αρβανίτης: Νομίζω, ότι το θέμα της εκπαίδευσης και γενικότερα της ευαισθητοποίησης των λειτουργών του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα και του ιδιωτικού σε έναν βαθμό, οφείλουν και αυτοί να πηγαίνουν παράλληλα, είτε πρόκειται για γενικές υπηρεσίες είτε για ειδικές, όπως είναι οι υπηρεσίες υγείας και όχι μόνο Συνεχίζοντας την απάντηση πιστεύω ότι είναι θέμα πολιτικής βούλησης εδώ των πολιτικών. Θεωρώ δεδομένο ότι όλοι οι πολίτες της ΕΕ πρέπει να έχουν ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις και δεν υπάρχουν διακρίσεις. Και θεωρώ πως οι συνάδελφοι μου στη Βουλή θα πρέπει το συντομότερο να κάνουν νομοθετήματα που να προβλέπουν σε αυτό το κομμάτι.
Επίσης θα πρέπει να βοηθήσουν και οι καθηγητές να καταλάβουμε μέσω των παιδιών και των γονιών ότι τα δικαιώματα των ανθρώπων είναι αναφαίρετο δικαίωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παρανομεί η χώρα, δεν παρανομούν αυτοί που διεκδικούν.
Όταν ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν έχει προσβασιμότητα στα αυτονόητα, στην υγεία, στην παιδεία, στην κινητικότητά του, η ΕΕ εγκαλεί το κράτος μέλος, και το κράτος μέλος, πολλές φορές και το δικό μας δεν εφαρμόζει τις οδηγίες, τότε πρέπει να ισχύουν και οι αντίστοιχες ποινές.
Μιχαέλα: Τα άτομα με προβλήματα όρασης μπορούν να ψηφίζουν με ψηφοδέλτια σε μορφή BRAILLE, ή με την χρήση μιας εφαρμογής με ακουστικά, για να ψηφίζουν με πλήρη ελευθερία, μόνοι στο παραβάν όπως κάνουν όλοι οι πολίτες;
Κ. Αρβανίτης: Αυτή ήταν μια πάρα πολύ ωραία ιδέα, να καταθέσουμε μια πρόταση στο ΕΚ για αυτό το πολύ σωστό αίτημα. Τι λέτε; Να είναι δηλαδή υποχρεωτικό και όχι να πηγαίνει κάποιος μες στο παραβάν για να εξυπηρετεί τον πολίτη, ο οποίος ήρθε να ψηφίσει.
Έχει και μία σχέση, με την ψήφο εξ αποστάσεως. Επιστολική ψήφο που λέμε. Εγώ ξέρετε διαφωνώ λίγο με αυτό. Με την επιστολική. Διότι έπρεπε να προχωρήσουμε και στην ψηφιακή ψήφο. Ιδιαίτερα για πολίτες που έχουνε θέματα αναπηρίας και το επιθυμούν ή πολίτες που βρίσκονται εκτός Ελλάδας. Νομίζω θα μπορούσαμε να το δούμε αυτό. Να το επιβάλλουμε δηλαδή. Έχουμε καθυστερήσει.
Φωτεινή: Ποιες είναι οι ενέργειες της ΕΕ για την ενημέρωση όλων των πολιτών για τις διακρίσεις και την διαφορετικότητα;
Κ. Αρβανίτης: Νομίζω ότι η Ένωση παράγει σχετικό προσβάσιμο υλικό στο οποίο μπορείτε να δείτε στα sites. Καλή δουλειά, ως προς τη διεκδίκηση αλλά και ως προς την ενημέρωση των χωρών στα θέματα των ανθρώπων με αναπηρία. Θεωρώ ωστόσο πως τα τοπικά γραφεία της Ένωσης σε κάθε κράτος μέλος θα πρέπει να έχουν ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας. Με τα σχολεία, όπως το δικό σας. Να αποστέλλεται τακτικά η ενημέρωση , πάντα σε προσβάσιμη μορφή αναφορικά με τα ΑμεΑ . Και σ’ αυτή την ερώτηση όπως και στις άλλες , πρέπει να σας πω ότι σε γενικές γραμμές η ΕΕ δημιουργεί εργαλεία και προϋποθέσεις, όπου οι πληροφορίες αυτές δεν φτάνουν στους παραλήπτες με ευθύνες βεβαίως, αλλά και από την άλλη οι πολίτες πρέπει να ξέρουν ότι οφείλουν να διεκδικήσουν αυτά που η ΕΕ ήδη έχει θεσμοθετήσει.
Φωτεινή: Έχουν γίνει ενέργειες από την ΕΕ για την καταπολέμηση των διακρίσεων στον εργασιακό χώρο;
Κ. Αρβανίτης: Ναι. Θα μπορούσαν και περισσότερες. Εγώ, αν θυμάμαι καλά το 2021, ήμουνα και σχετικά νέος βουλευτής, κατέθεσα 29 τροπολογίες στη γνωμοδότηση Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΕΚ, δηλαδή στην Επιτροπή Εργασίας, για να είμαστε πιο ακριβείς. Και προς την Επιτροπή Αναφορών με ζητήματα που απασχολούν τους ανάπηρους Ευρωπαίους πολίτες. Και καταλήγουν ως αναφορές, παράπονα στο ΕΚ. Εντάξει έχουμε μια χαρά εδώ στο γραφείο ότι υπερψηφίστηκαν όλες μας οι παρεμβάσεις, και οι 29 τροπολογίες που αφορούν στην προσβασιμότητα των ανάπηρων στο εργασιακό περιβάλλον, στην εξασφάλιση και βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, στη διασφάλιση ποσοστώσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για τους ανάπηρους εργαζόμενους, στην οικογενειακή στήριξη, στην επαγγελματική κατάρτιση και επανεκπαίδευση των ανάπηρων εργαζόμενων, στην αποδοχή της πραγματικότητας που επιφυλάσσει επιπρόσθετες διακρίσεις για ανάπηρες γυναίκες και άλλες ομάδες που η κοινωνία απομονώνει σχεδόν αυτόματα θα έλεγα, στην απόλυτη διασφάλιση ισότιμης συμμετοχής σε πολιτικές διαδικασίες σε κάθε κράτος μέλος, χωρίς κανέναν περιορισμό ή εμπόδιο. Εδώ, λοιπόν, από τα θέματα που βλέπουμε εμείς είναι πρώτον βεβαίως η αλλαγή κουλτούρας. Η αλλαγή κουλτούρας πολλές φορές δεν έρχεται από πάνω προς τα κάτω. Έρχεται κι από κάτω προς τα πάνω. Δηλαδή, η βάση να διεκδικεί και να μην απομονώνεται. Και να μην παίζει με τη λογική έτσι παρακαλητού προς την εξουσία, λέγοντας είμαστε κι εμείς εδώ. Βοηθείστε μας. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα να έχουν τα αυτονόητα οι άνθρωποι αυτοί. Όλοι οι άνθρωποι. Και οι οικογένειές τους. Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Οπότε, βεβαίως θα πρέπει να υπάρχουν επιδόματα που θα καλύπτουν άλλα πράγματα, όπως αυτό που χρειάζεται το σπίτι με ανάπηρα άτομα είναι η προσβασιμότητα στην εργασία. Η κοινωνικοποίηση. Αυτό είναι το πρώτο. Και όχι, πώς να το πω, είναι και οι μέρες τώρα. Τώρα θα τους δούμε όλους, τις φυλές να βγαίνουν. Όχι κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα να γίνεται μια ιστορία έτσι κυρίως με τα κουστούμια και τα ταγέρ. Να βγάζουν το φιλάνθρωπο έργο τους. Θέλουμε νόμους και κανόνες, για να μπορούν οι άνθρωποι να έχουν τα απαραίτητα στην εργασία. Θα ήθελα να πω ότι πρέπει να πριμοδοτήσουμε πολύ τα προγράμματα επανακατάρτισης. Για όλους τους ανθρώπους εγώ πιστεύω και για τα ανάπηρα άτομα.
Να είναι οι άνθρωποι μέσα στην εργατική διαδικασία. Μέσα στην κοινωνική διαδικασία… Δεν θέλουμε τα επιδόματά τους. Θέλουμε τις ίσες ευκαιρίες, τις ίδιες ευκαιρίες με όλους τους ανθρώπους και ενίσχυση της διαφορετικότητας της κάθε κοινωνικής ομάδας. Αυτό είναι το κλειδί της επιτυχίας. Κατά τη γνώμη μου. Ή τουλάχιστον της αντιμετώπισης μιας πραγματικότητας.
Φωτεινή: Τα θύματα διακρίσεων σε ποιους φορείς μπορούν να απευθύνονται στην Ελλάδα;
Κ. Αρβανίτης: Εδώ τώρα…. Θα πρέπει….Αυτή η συνάντησή μας θα έχει έναν τίτλο «Θα έπρεπε». Τελοσπάντων, μερικές φορές που να διαχειρίζεται οριζόντια τα προβλήματα. Τα δικά σας προβλήματα και των οικογενειών, των ατόμων με αναπηρία. Να μην είναι δηλαδή άλλη μία γραμμή για το Υπουργείο Μεταφορών, άλλη μία γραμμή για τους φορείς Υγείας, άλλη μία γραμμή για τους πολίτες που είναι στον χώρο της Παιδείας. Πρέπει να υπάρχουν πολλαπλοί τρόποι πρόσβασης με όλα τα μέσα που διαθέτει, όπως έλεγα πριν η τεχνητή νοημοσύνη, που μπορεί να μας φανεί χρήσιμη σε αυτή την περίπτωση. Βεβαίως, εγώ πιστεύω ότι η προσωπική επαφή εδώ είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ως προς τους φορείς υπάρχει πάντα η ΕΣΑΜΕΑ, υπάρχουν οι τοπικοί βουλευτές, εμείς, οι ευρωβουλευτές που πιστεύω ότι στο συγκεκριμένο πεδίο, αν συνεργαστούμε μπορούμε να κάνουμε κοινά βήματα. Και εδώ θα έλεγα ότι το κλειδί για να μπορούμε να αντέξουμε, για να μην πω της επιτυχίας, είναι η συνεργασία γονιών με τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές και τα παιδιά. Μόνο έτσι δηλαδή ως κοινότητες μπορούμε να διεκδικήσουμε για να καταλάβουν και οι πολιτικοί και οι πολιτειακοί άρχοντες το θέμα. Ξέρεις κάτι; Αν δεν έχεις τέτοιο θέμα στην οικογένειά σου κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις ή δεν καταλαβαίνεις. Οπότε θέλει πάρα πολλή δουλειά για να αλλάξει αυτή η πολύ κακή κουλτούρα. Αυτό ξέρετε δεν συμβαίνει μόνο για το θέμα των ανθρώπων με αναπηρία. Αυτό το ένιωσα εδώ και 30 χρόνια στο ΚΕΘΕΑ, όταν μιλάγαμε για τα ναρκωτικά. Οι οικογένειες που δεν είχαν ή δεν ήξεραν ότι είχαν θέμα με τα ναρκωτικά δεν άκουγαν. Οι τοπικές κοινωνίες που δεν είχαν ακούσει για θέμα ή το θεωρούσαν πολύ περιθωριακό θέμα δεν ασχολιόντουσαν. Όταν έσκαγε η βόμβα μες στο σπίτι τότε άρχιζαν την πρώτη γνωριμία, την πρώτη κινητοποίηση. Πρέπει να πηγαίνουμε πιο μπροστά, ακόμα και από την πραγματικότητα, γιατί μερικές φορές η κοινωνία δεν θέλει να ακούσει, για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης, ή κάνει ότι δεν ακούει. Αυτή είναι η γνώμη μου παιδιά και αγαπητοί φίλοι καθηγητές, που χαίρομαι πάρα πολύ που κάνετε αυτή την πρωτοβουλία. Και ελπίζω να έχω βοηθήσει λίγο.
