Γράφει ο Γιάννης Ράπτης
Η νύχτα της Μ. Παρασκευής στην Ναύπακτο είναι ένα καλά οργανωμένο τελετουργικό θέαμα.
Με το πέρασμα των Επιταφίων τα φώτα της πόλης χαμηλώνουν και ανάβουν δεκάδες φωτιές στα τείχη του λιμανιού, ενώ στην είσοδο υψώνεται ο φλεγόμενος σταυρός, με την ατμόσφαιρα να είναι έντονα κατανυκτική.
Το έθιμο έχει περάσει από απλές φωτιές ψαράδων σε οργανωμένο σκηνικό, με συμμετοχή φιλαρμονικής και χορωδιών, προβολή στα ΜΜΕ και αυξημένο τουριστικό ενδιαφέρον.
Πρόκειται για ένα όμορφο θέαμα, ένα “asset” που μπορεί να δουλέψει στρατηγικά για την Ναύπακτο που τα τελευταία χρόνια, «δένει» το όνομά της με το έθιμο αυτό, όπως η Κέρκυρα με τα καντούνια και τις φιλαρμονικές και η Χίος με τον ρουκετοπόλεμο.
Με στοιχεία την αυθεντικότητα, την έντονη εικόνα και βαθύ συναίσθημα, μπορεί να ανανεωθεί και να εμπλουτιστεί το μονοδιάστατο θέαμα (event). Ο κόσμος έρχεται για 2–3 ώρες και φεύγει, ενώ πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για πασχαλινό τριήμερο με τοπική γαστρονομία (νηστίσιμα και παραδοσιακά), καθώς και μικρές πολιτιστικές δράσεις όλο το τριήμερο.
Πολιτιστική εξέλιξη (προσοχή, χωρίς αλλοίωση), δηλαδή αν γίνει “show τύπου τουρισμού”, χάνει την αυθεντικότητα και τελικά την αξία. Ενώ στην σωστή κατεύθυνση είναι η επένδυση στην ποιότητα, όχι στην «φασαρία», με ενίσχυση του κατανυκτικού στοιχείου και την συνεργασία με καλλιτέχνες φωτισμού.
Το μεγάλο στοίχημα είναι η Διεθνής προβολή. Εδώ η Ναύπακτος μπορεί εύκολα να βγει εκτός Ελλάδας. Το έθιμο έχει δυνατή εικόνα (φωτιές – λιμάνι – νύχτα), που είναι ιδανικό για διεθνή media & social. Επίσης μπορεί να μπει σε λίστες “unique Easter traditions in Europe”.
Όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση ότι θα προστατευθεί αυστηρά η αυθεντικότητα (όχι υπερ-εμπορευματοποίηση).
Η υπεραξία δεν είναι να γίνει το έθιμο «πιο μεγάλο», αλλά να γίνει ένα διεθνές ισχυρό πολιτιστικό brand, που τελικά θα ενισχύσει την τοπική οικονομία.
