Γράφει ο Τάσος Αλεξόπουλος
Μηχανολόγος Μηχ/κός
Αγώνας με το μεταχρωματικο έλκος του πλατάνου, έχει ξεκινήσει εδώ και 8 χρόνια, για να σωθούν τα πλατάνια που στολίζουν και χαρακτηρίζουν τη Ναυπάκτο και ειδικά στις παραλίες.
Ο αντίπαλος είναι ένας μύκητας, που σκοτώνει τα πλατάνια και είναι εξαιρετικά μεταδοτικός.
Όποιο πλατάνι προσβάλλεται δεν παίρνει θεραπεία. Μοιραία περιμένουμε κάθε άνοιξη να μετρήσουμε πόσα και ποια πλατάνια αρρώστησαν και “κοιμήθηκαν” για πάντα.
Έτσι ξεκινάει η αποκαθήλωση (κοπή, απομάκρυνση και ξερίζωμα), ώστε στην ίδια θέση να φυτευτεί νέο δέντρο που να ευδοκιμεί στο υφάλμυρο έδαφος και να μην αρρωσταίνει από τον μύκητα.
Η διαδικασία αυτή φύτευσης ένα προς ένα είναι μονόδρομος.
Με αυτά τα δεδομένα … Άγνωστον το πόσο θα διαρκέσει ο αγώνας αυτός.
Εάν βρεθεί έγκαιρα το “εμβόλιο” που να αντιμετωπίζει τον μύκητα, έχουμε ελπίδες να επιζήσουν μερικά απο τα δεκάδες πλατάνια της πόλης, που αρκετά είναι αιωνόβια.
Σ αυτόν τον αγώνα καί με την πρακτική – μονόδρομο που ακολουθείται (ένα προς ένα), το καλύτερο αποτέλεσμα που στοχεύουμε είναι η ισοπαλία.
Δηλαδή να διατηρήσουμε τον αριθμό των δένδρων που υπάρχουν, και στις ίδιες θέσεις.
Και το ερώτημα που τίθεται είναι αν και με ποιον τρόπο μπορούμε να κερδίσουμε αυτόν τον ύπουλο και επικίνδυνο αντίπαλο. Με ποια πρακτική θα μπορούσαμε να βγούμε νικητές αντί να κυνηγάμε την ισοπαλία Δηλαδή πως θά έχουμε περισσότερα δένδρα όταν θα λήξει αυτός ο δύσκολος αγώνας.
Τον ζητούμενο τρόπο, έχουν υποδείξει με επιτυχία κάποιοι καταστηματάρχες.
Με δική τους πρωτοβουλία και φροντίδα φύτεψαν πλατάνια, ή μουριές, ή γράμβαρες , στην παραλία μπροστά από τα καταστήματά τους. Ενδεικτικά τέτοιες περιπτώσεις συναντάμε στην παραλία των καταστημάτων.
Οπότε αβίαστα προκύπτει η ενδεδειγμένη πρόταση, ώστε στα σίγουρα η Ναύπακτος να διατηρήσει αυτό το ιδιαίτερο και ξεχωριστό χαρακτηριστικό της (δένδρα στις παραλίες, δίπλα στο κύμα):
Μαζική φύτευση νέων δένδρων, σε όλο το μήκος και τών δύο παραλιών μας, Ψανής και Γριμπόβου, (πού να αντέχουν στο υφάλμυρο έδαφος), σε νέες θέσεις στο μεσοδιάστημα μεταξύ τής γραμμής αιγιαλού και τών δένδρων που υπάρχουν.
Υπόψη πως εφαρμόζοντας αυτή την πρόταση έχουμε τα πλεονεκτήματα :
1). Το κόστος να φυτευτεί ένα δένδρο στη νέα θέση είναι πολύ μικρότερο (περίπου το 1:4) από το κόστος να φυτευτεί σε θέση πού υπήρχε άρρωστο πλατάνι, αφού στη νέα (“παρθένα”) θέση δεν έχουμε τις κοστοβόρες εργασίες για κοπή, απομάκρυνση, ξερίζωμα και εξυγίανση του εδάφους, αλλά μόνο την προμήθεια και την φύτευση.
2). Με την μαζική προμήθεια υπάρχει δυνατότητα επίτευξης καλύτερης τιμής αλλά και η φύτευση στις νέες θέσεις μπορεί να πραγματοποιηθεί με χρήση τών μηχανημάτων του Δήμου και την επίβλεψη της Δημοτικής υπηρεσίες.
Το αποτέλεσμα μπορεί να το αντιληφθεί ο καθένας:
Μετά από πέντε χρόνια περίπου, θα έχουμε σε όλο το μήκος των παραλιών , διαμορφωμένη μια σειρά από νέα δένδρα και αθροιστικά διπλάσιο αριθμό δένδρων απο αυτόν που υπάρχουν σήμερα.
Έτσι ανατρέπονται τα αρνητικά προγνωστικά που είχαμε στο ξεκίνημα αυτού του αγώνα και απειλούσαν με ξεγύμνωμα των παραλιών μας απο τα πλατάνια.
Έτσι όχι μόνο διατηρείται αλλά ενισχύεται το σπάνιο χαρακτηριστικό της Ναυπάκτου (δένδρα δίπλα στο κύμα).
Σημειωτέον πως και οι κατά καιρούς προσπάθειες του Δήμου για φύτευση νέων δένδρων σε νέες θέσεις, είχαν θετικό αποτέλεσμα, (τα πλατάνια που φυτεύτηκαν πριν από είκοσι χρόνια περίπου στην παραλία από Φλοίσβο μέχρι και πέρα από τη Βαριά καθώς και αυτό στην πλατεία Πιά πριν απο μια δεκαετία περίπου).
Εννοείται βέβαια πως για την σωστή υλοποίηση της πρότασης, απαιτείται να προηγηθεί μελέτη σχετικά με τις ακριβείς νέες θέσεις φύτευσης, καθώς και την άρδευση, περίφραξη και περιποίηση, απο ειδικό μελετητή πρασίνου με γνώση και εμπειρία.
Έτσι…
Εφαρμόζοντας την ποδοσφαιρική ρήση
“η καλύτερη άμυνα είναι η … ΕΠΙΘΕΣΗ” , πετυχαίνουμε, την κακοτυχία με το μεταχρωματικό έλκος του πλατάνου, να την κάνουμε …. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ.